Pierwsza hybryda…

Pierwsza hybryda Borewicza

czyli

Polski Fiat 125p/FSO 125p

Produkowane w warszawskim FSO Warszawa i Syrena były w latach 60. XX wieku samochodami o przestarzałej konstrukcji. Władze zdawały sobie sprawę z tego faktu, wskutek czego postanowiono o nabyciu licencji na produkcję nowego pojazdu – odrzucono rozwijanie wspomnianych konstrukcji ze względu na fakt, że pozyskanie licencji pozwoliłoby na wprowadzenie nowych technologii do polskiego przemysłu motoryzacyjnego.

W tej sytuacji dyrektor Zjednoczonego Przemysłu Motoryzacyjnego Tadeusz Wrzaszczyk, wraz ze współpracownikami i ówczesnym dyrektorem FSO Witoldem Drylem, postanowili przeprowadzić negocjacje z Renault oraz FIATem, zachodnimi markami, które wówczas współpracowały z innymi krajami z Bloku Wschodniego – Renault z rumuńską Dacią, a FIAT z jugosłowiańską Zastavą oraz radziecką Ładą. Ostatecznie polska strona wybrała firmę FIAT. Umowę sfinalizowano w 1966 roku, jednak uruchomienie produkcji nastąpiło rok później.

Na mocy umowy z włoskim koncernem, strona polska nabyła prawa do produkcji Fiata 125, którego – w ramach umowy – wyposażono w mechanikę z Fiata 1300/1500, oraz w nadwozie i układ hamulcowy z włoskiego 125. Tak nazwaną hybrydę nazwano Polski Fiat 125p – nazwa nawiązywała do przedwojennej umowy, w ramach której powstawał model 508.
Początkowo pojazd posiadał silnik o pojemności 1.3 OHV, który spięto z czterobiegową przekładnią; w późniejszym czasie dodano do oferty jednostkę o pojemności 1.5, a w latach 80. XX wieku jednostki z Poloneza – wtedy też fiaton otrzymał pięciobiegową skrzynię biegów.

Samochód przez niemal cały okres produkcji był przedmiotem cięcia kosztów oraz modernizacji, zarówno tych mechanicznych, jak i ozdobnych. Początkowo samochód oferowano z szerokim asortymentem elementów ozdobnych, by z czasem zubażać je albo usuwać. Cięcia dotknęły między innymi części chromowanych czy elementów wyposażenia. Etapy zubażania można podzielić na trzy okresy:
-1967-73 – 125p jest produkowany z niewielkimi zmianami w niemal niezmienionej formie
-1973-75-83 – tak zwany model MR, fiaton otrzymuje plastikową atrapę chłodnicy; część elementów chromowanych zostaje zastąpiona plastikowymi;

pokaż spoiler Historia otrzymania nowej atrapy wiąże się z brakiem surowca do produkcji chromowanych elementów. Zastosowanie plastikowej kraty sprawiło, że przestano używać blachy nierdzewnej – z drugiej strony, użycie tworzywa sprawiło, że część aut stało na placu w oczekiwaniu na atrapę.

-1983-91 – ostatnia wersja, postępuje dalsze zubażanie, zmiana nazwy na FSO 125p – fiuton otrzymuje silniki z Poloneza (1985), a także nowe zegary na desce rozdzielczej (1988).

Warto wspomnieć, że na bazie fiutona powstały wersja pick-up czy kombi, zaś samo auto było dawcą mechaniki dla Ogara czy PF 125p Coupe.

Produkcję modelu zakończono w 1991 roku – wyprodukowano ponad 1,5 miliona sztuk, z czego ponad 0,5 miliona przeznaczono na eksport do między innymi Wielkiej Brytanii, Jugosławii czy Czechosłowacji; z kolei w Egipcie produkowano licencyjną odmianę o nazwie Nasr 125.

#samochody #motoryzacja #gruparatowaniapoziomu #prl #fso #fiat #125p #autakrokieta

pokaż spoiler Źródła: Wikipedia https://pl.wikipedia.org/wiki/Polski_Fiat_125p oraz „Kulisy Polskiej Motoryzacji – Piekielna krata” autorstwa Zbigniewa D. Skoczka z czasopisma „Motor” nr 3/2006.